ئالفرێد هیچكاك بوو به‌ باشترین ده‌رهێنه‌ری جیهان

"تۆتال فیلم" كه‌ دووه‌مین رۆژنامه‌ی پرِفرۆشی سینه‌ماییه‌ له‌ به‌ریتانیا له‌ ژماره‌ی مانگی سێپتێمبه‌ری خۆیدا پێرستی ناوی 100 ده‌رهێنه‌ری هه‌ره‌ باشی مێژووی سینه‌مای بڵاوكردووته‌وه‌ و له‌م لیسته‌دا "ئالفرێد هیچكاك"ی ده‌رهێنه‌ری به‌ریتانی به‌ پله‌ی یه‌كه‌م هات. ئه‌م رۆژنامه‌یه‌ "هیچكاك"ی به‌ خودی سینه‌ما ناو بردووه‌و نووسیویه‌تی كه‌س وه‌ك ئه‌و هێنده‌ بێ كه‌م و كورتی سه‌یری گوته‌زای" خۆ خه‌ریك كردن" ناكات. هیچكاك له‌ شوێنێكدا ده‌ڵێت "هه‌ندێك له‌ فیلمه‌كان بریتین له‌ چه‌ند پارچه‌یه‌كی ژیان، به‌ڵام فیلمه‌كانی من له‌ پارچه‌كانی كێك ده‌چن". هیچكاك ئه‌كته‌رانی به‌ "مێگه‌ل" ده‌چواند و ئێجگار بێبه‌زه‌ییانه‌ له‌گه‌ڵ بینه‌ردا هه‌ڵسوكوتی ده‌كرد (تا ده‌توانی هه‌وڵبده‌ بینه‌ر ئازار بچێژێت). ناوی 10 ده‌رهێنه‌ری یه‌كه‌م  له‌و سه‌د ده‌رهێنه‌ره‌ هه‌ره‌ باشه‌ی كه‌ رۆژنامه‌ی "تۆتال فیلم" بڵاوی كردوونه‌ته‌وه‌ به‌م شێوه‌یه‌ی خواره‌وه‌یه‌: "ئالفرێد هیچكاك، مارتین سكۆرسزی، ستێڤێن سپیلبێرگ، هوڤارد هاكس، فرانسیس فۆرد كۆپۆلا، ئۆرسن وێلز، ئینگمار بێرگمان، ستێنلی كۆبریك، پیته‌ر جه‌كسۆن، ده‌یڤید فینچه‌ر". ئه‌م لیسته‌ 100 كه‌سییه‌ به‌ ناوی "ئیبێل فیرارا"ی ده‌رهێنه‌ر كۆتایی دێت كه‌ دیارترین فیلمی به‌ناوی "ئه‌فسه‌ری خراپ"ـه‌وه‌یه‌

*كامكارها در تالار كشور مي‌نوازند

مبع:اعتماد ملی

دنبال حال و هواي ايراني‌ام وقتي پس از شش شب كنسرت، يك روز تعطيل در خانه‌اش روبه رويش مي‌نشينيم، با چهره‌اي متفاوت از او روبه‌رو مي‌شويم، چهره‌اي صميمي و مهربان كه وقتي پرسش‌هاي ما كه اغلب سويه انتقادي هم دارد، تمام مي‌شود، از ما مي‌خواهد پرسش‌هاي ديگري هم اگر داريم، بپرسيم و تاكيد مي‌كند كه هر سوالي را مي‌توان پرسيد و من ناراحت نمي‌شوم. ‌ ما مي‌پرسيم و او با حوصله و تواضع پاسخ مي‌دهد، تواضعي كه در برخورد شجريان با اهل قدرت كيمياست. اين را با او در ميان مي‌گذاريم، تاييد مي‌كند و مي‌گويد فاصله‌اش را حتي با مردمي ترين قدرت هم حفظ كرده است. گفتگو: ‌افشين امير شاهي ، علي اصغر سيدآبادي / اعتماد ملی وقتي مي‌گوييم اين ويژگي در شجريان حتي از هنرش هم مهم‌تر است و آنچه او را از بسياري از اهل هنر متمايز مي‌كند، همين است، ديگر چيزي نمي‌گويد و ما اين را به پاي تواضعش مي‌نويسيم. ‌ سوال‌هاي ما زياد است و پراكنده، نخ تسبيحي مي‌خواهيم تا سوال‌ها را به هم ربط دهيم و اين نخ را در ميان صحبت‌هاي استاد مي‌يابيم. وقتي از سن و سال مي‌گويد و كاهش قدرت بدني و صدا، پاي همايون را به ميان مي‌كشيم. نام همايون حالش را جا‌مي‌آورد. ميوه تعارفمان مي‌كند، هلوهاي شيرين و آبداري كه پشت‌بند تعارفش اضافه مي‌كند: <اينها را خودمان پرورش داده‌ايم.> ازفروش بليت و مشكلا‌ت آن مي‌پرسيم، استاد از اينكه مردم براي دريافت بليت دچار مشكل شده‌اند، ناراحت است، اما از كوشش‌هايي مي‌گويد كه در اين زمينه انجام شده است و انجام خواهد شد. از كارگاه آوازش هم مي‌پرسيم. سوال از كارگاه، جزو سوال‌هاي پاياني است. گزارشي از كارهايش مي‌دهد. سوال پاياني را كليشه وار از او مي‌خواهيم كه اگر سخني دارد كه در پرسش‌هاي ما به آن اشاره نشده است، بگويد و او از دشواري‌هاي قضاوت مي‌گويد و از عادت ما مردمي كه بسيار زود قضاوت مي‌كنيم، در هر زمينه‌اي از سياست و اقتصاد گرفته تا هنر و فرهنگ. ‌ گفت‌وگو پايان گرفته است، مي‌خواهيم خداحافظي كنيم كه استاد پوشه اعضاي كارگاه را برمي‌دارد و نشانمان مي‌دهد و ويديوهاي آنان را. هر نوار را چند بار گوش داده و در برابر نام هر هنرجو چندبار نظرش را نوشته است. وقتي نوبت به جوان كم سن و سالي مي‌رسد كه نمره كامل را گرفته است چشمانش برق مي‌زند. او آينده را زيبا مي‌بيند. ‌

دریژه ی ووتار